EL.


Therapie en begeleiding

Wie ben ik?

Mijn motto is: 'IK VOEL, DUS IK ZEN.'

Mijn naam is Elke Müller (°1977). Het was mijn droom om de minder leuke ervaringen die op mijn pad kwamen en de kennis die ik hier rond vergaarde, te bundelen en om te zetten in positieve kracht en energie om juist anderen te kunnen helpen. 

Als therapeut vind ik het daarom ook heel belangrijk met mijn cliënten in verbinding te gaan en de klik te maken.  Ik ben een trotse mama van 2 zonen en ondertussen ook plusmama. Ik ben gescheiden en gelukkig met mijn lieve man. 

Zelf ben ik het middelste kind van 3 meisjes en heb ik al heel wat avonturen beleefd. Ik geniet van elke dag en ga bewust met mijn omgeving om in het hier en nu, al lijkt dat soms moeilijk, maar ik doe gewoon mijn best!




                                                                Waarom EL.?

EL. is wie ik ben, EL. is mijn naam.

Er was eens...

Lang lang geleden was er een meisje dat o zo ongelukkig was met de naam die haar gegeven werd. Er zou een jongen geboren worden die de naam Ziggy zou dragen. Maar dit liep anders... de jongen was geen jongen, het was een meisje! De ouders, Lothar en Inge, hadden geen naam voor haar, ze beslisten om haar Elke te noemen. Tijdens haar rebelse puberjaren heeft ze dit te pas en te onpas vermeld en in vraag gesteld... waarom heet ik Elke? Waarom hebben mijn zussen wel een speciale naam? Dan antwoordde haar papa steeds:"Maar Elke toch, elke Elke is niet Elke Müller." Dat vond ze een goed antwoord! Daar was ze tevreden mee...


Tot die dag er kwam dat ik me in 2005 zelf moest laten registreren in de nieuwe gemeente waar ik op mezelf ging wonen. De man van het loket zei: "Welke Elke Müller bent u eigenlijk, ik heb er hier 2 zeg én van hetzelfde jaar!" Ik zakte door de grond... het kon niet waar zijn! 

"Papa! Er bestaat nog een Elke Müller hier!"


Twee jaar geleden trouwde mijn oudere zus,... komt mijn papa naar me toe en zegt:"Elke, ik weet eindelijk hoe het komt dat wij je Elke hebben genoemd!"  

Mijn hart klopte sneller en ik luisterde nieuwsgierig en in blijde verwachting naar zijn verhaal...: "Kijk," zei hij, "het zit zo... als je de eerste letter van onze namen neemt, de 'I' en de 'L' en je pakt van de 'L' de kleine versie 'l', dan heb je eigenlijk, als je goed kijkt, twee keer een 'L' ... DUS dan hadden we al 'EL' en 'ke' is er bijgekomen om het verkleinwoord te vormen van 'EL', want jij bent ons kleintje, 'EL'ke'....




0